در این سال‌ها، افغانستان بارها و بارها دستخوش بحران بوده است. طالبان، که امروز حکومت افغانستان را در دست دارند، گروهی هستند که از دل مدارس دینی در پاکستان برخاسته و بیشتر اعضای اولیه‌شان افغان بودند، اما در مدارس دینی پاکستان رشد کردند. حکومت طالبان که بار اول در دهه نود شکل گرفت، با خشونت، سرکوب زنان، محدود کردن آزادی‌ها و بی‌ثباتی شناخته می‌شود. اما با وجود این اختلافات و جنایاتی که طالبان در طول تاریخ انجام داده‌اند، امروز در برابر تجاوز پاکستان ایستادگی کرده‌اند.

ما با این حکومت مخالفیم. ما این گروه را که با خشونت و افراط‌گرایی کشورمان را اداره می‌کند، نمی‌پذیریم. زنان را از حقوق خود محروم کرده‌اند، اقوام مختلف نادیده گرفته شده‌اند، آزادی بیان از بین رفته و نسل جوان به دلیل فقدان تحصیل و فرصت‌ها محدود شده‌اند. ما سال‌هاست که قربانی این حکومت شده‌ایم.
اما در شرایط کنونی، ما باید کاملاً هوشیار باشیم: ما هرگز نباید اجازه دهیم که بحث قوم و قومیت وارد این بحران شود. هیچ قومی برتر از دیگری نیست. دشمنان همیشه از این اختلافات قومی استفاده کرده‌اند تا مردم را از هم جدا کنند و همیشه درگیری را دامن بزنند. ما نباید اجازه دهیم این اختلافات دوباره ما را به ورطه بحران ببرد.

با این همه، وطن ما امروز در برابر تجاوز پاکستان قرار گرفته است. ما هرگز نمی‌توانیم این را نادیده بگیریم. ما مخالف این حکومت هستیم، اما در برابر دشمن خارجی که کشورمان را تهدید می‌کند، باید بایستیم. ما طرفدار طالبان نیستیم و هرگز افکار افراطی آن‌ها را نمی‌پذیریم. اما اگر قرار است این کشور در برابر تجاوز خارجی مقاومت کند، باید هشیار باشیم. سؤال مهم این است: ما چگونه می‌توانیم هم با این حکومت مخالف باشیم، هم در برابر تجاوز متحد بمانیم، بدون این که به اختلافات قومی دچار شویم؟

لیلا سروری