ترامپ روز نزدهم فبروی سال روان 2026 میلادی به جمهوری اسلامی ایران ده روز مهلت داد، اما امروز که روز دهم ضرب الاجل تعیین شدۀ او بود یکجا با اسراییل تجاوز نظامی بر ایران را آغاز کرد.
ترامپ و نتانیاهو از این یورش نظامی و این جنگ چه می خواهند و تبعات و نتیجۀ آن برای جمهوری اسلامی ایران چه خواهد بود؟

من روز بیست و هفتم جنوری (2026) که بحث مذاکره میان دو طرف تهران و امریکا بود و توافق بر سر برنامۀ هسته ای، در یاد داشتی نوشتم:
«جمهوری اسلامی ایران چاره ای غیر از رفتن به جلو ندارد. با این سیاست در طول ۴۷ سال به این جا و این نقطه رسیده است. حالا نمی شود ۴۷ سال عقب رفت و سیاست و‌خط مشی سیاسی را از سر نوشت و عمل کرد. هر گونه عقب گرد برای تعامل با امریکای ترامپ و اسراییل، تهران را به پذیرش فهرستی از خواسته های بی پایان آنها می کشاند.

جمهوری اسلامی ایران که تمام دارایی خود را بر سر دشمنی با امریکا و محو اسراییل گذاشت و در این حدود نیم قرن، فشار و تحریم را بر سر این خصومت و به بهانه ی برنامه اتمی اش به جان خرید، باید حالا صاحب تسلیحات اتمی می بود ‌‌از این طریق به ایجاد بازدارندگی می رسید. اما به نظر می رسد که تهران به این بازدارندگی نرسید.
جمهوری اسلامی ایران ضربات سختی خورد. سوریه را از دست داد، حزب الله به شدت تضعیف شد و این خطر که حتی بارها رهبری ایران می گفت اگر در سوریه و لبنان نجنگیم باید در کوچه های تهران بجنگیم، به واقعیت پیوست.
دشمنی بسیار شدید و دنباله دار ایران با امریکا و غرب و اسراییل به خصوص با امریکا که در نخستین زمان پیروزی انقلاب اسلامی با حمله به سفارت امریکا و گروگان گرفتن کارمندان و دیپلومات های امریکایی آغاز شد و ادامه یافت، یک خبط و غلطی بود که نباید می شد.

ببنید، طالبان در افغانستان بیست سال با امریکایی ها ‌‌و غرب جنگیدند. هزاران امریکایی و اروپایی در این جنگ کشته و زخمی شدند، اما با امریکایی ها مذاکره کردند، به توافق رسیدند و قدرت را گرفتند. حالا بار بار با صدای بلند از امریکا می خواهند سفارت خود را در کابل باز کنید. در افغانستان سرمایه گذاری کنید.
در حالی که جمهوری اسلامی ایران و رهبران شان با امریکایی ها نجنگیده بودند، حتی شاه ایران را در خاک خود نگذاشتند، اما آنها به دشمنی با امریکا ادامه دادند. این سیاست، درست نبود. حالا ایران باید به جلو برود هر چه بادا باد!»

اما چه خواهد شود؟
پاسخ دقیق و قطعی وجود ندارد، اما قراین و شواهد نشان میدهد که اینبار امریکا و اسراییل در صدد سرنگونی جمهوری اسلامی ایران هستند. این را نیز به صراحت می گویند. ترامپ پس از حملۀ سحرگاه امروز که در مورد صدور دستور این حمله سخن می گفت، سخنانش پر از عقده مندی و کینه توزی در برابر جمهوری اسلامی ایران بود. از گروگان گیری دیپلمات های سفارت امریکا در تهران گفت، از کشتار امریکایی ها در جنگ عراق و در لبنان توسط جمهوری اسلامی و از 47 سال شعار مرگ بر امریکا در ایران. ترامپ دیگر به توافق بر سر برنامۀ هسته ای با ایران تماس نگرفت و برایش توافق هیچ اهمیتی ندارد. بر عکس به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران گفت که سلاح های خود را به زمین بگذارید در غیر آن هر جای که باشید کشته می شوید.

بدون تردید جمهوری اسلامی ایران به خوبی می فهمد که ترامپ و نتانیاهو برای سقوط نظام کمر بسته اند و از این رو راه رفتن به جلو را که یگانه راه برایش است، انتخاب کرد. حمله به پایگاه های امریکا در کشورهای عربی که بلافاصله انجام داد، راه رفتن به جلو است تا اگر خودش غرق می شود این عرب های تحت نفوذ و فرمان امریکا را هم با خود ببرد. یا اینکه آنها مانع ترامپ و نتانیاهو شوند تا دست از تجاوز بر جمهوری اسلامی ایران بردارد.

آیا این راه جواب خواهد داد؟
پاسخ روشن و نهایی وجود ندارد، اما به نظر نمیرسد که این راه، جمهوری اسلامی ایران را در برابر تجاوز و جنگ امریکا- اسراییل بیمه کند.
نکتۀ بسیار غم انگیز این است که جمهوری اسلامی ایران در این بزنگاه تاریخی و حساس تنهای تنها است. روس ها و چینی ها از تهران حمایت نمی کنند و غیر از نکوهش لفظی کار دیگری انجام نمی دهند. هیچ کشور اسلامی یا در واقع دولت های شان در کنار جمهوری اسلامی ایران قرار نمی گیرد. گروه های سیاسی- نظامی طرفدار جمهوری اسلامی در منطقه که محور مقاومت خوانده می شدند، در حالت نزع قرار دارند.

اینکه تجاوز نظامی ترامپ و نتانیاهو برای ایران آزادی، رفاه و ثبات می آورد و آیندۀ بهتر از امروز، معلوم دار که تصور باطل و نادرست است. تجاوز خارجی برای هیچ کشوری آزادی و آرامش و پیشرفت نمی آورد و به خصوص که متجاوز ترامپ و نتانیاهو باشد.

محمد اکرام اندیشمند