این رهبری نیست، این تهدید علیه بشریت است.
این دیوانهٔ پیرِ بیمار و شرور، مسوول ۹۹ درصد تمام بدبختی‌های جهان امروز است و به نظر می‌رسد کاملاً مصمم است قبل از این‌که بالاخره بمیرد، کل سیاره را به سمت جنگ جهانی سوم بکشاند.

من عمیقاً برای خانواده‌ام و بسیاری از دوستانم که در آمریکا زیر سلطهٔ یک رژیم فاشیستی وحشی این روان‌پریش قلدر زندگی می‌کنند، متأسفم… جایی که زنان به‌خاطر مقاومت در برابر نیروهای ضربتی ICE (اجرای قوانین مهاجرت و گمرک ایالات متحدهٔ آمریکا) او، با شلیک گلوله به سر کشته می‌شوند و بعد به مردم آمریکا و جهان گفته می‌شود شواهد کاملاً روشن پیش چشم خودشان از این قتل نفرت‌انگیز را نادیده بگیرند.

وقتی این دیکتاتور نارنجی‌رنگ برای نخستین بار در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان رییس‌جمهور آمریکا انتخاب شد، در فیسبوک نوشتم:
«تبریک آمریکا، شما هیتلر خودتان را به دست آوردید.»
به خدا قسم درست گفته بودم! از شنیدن صدای ناله‌گر و اعصاب‌خُردکن او هر روز حالم به هم می‌خورد، پر از دروغ، تهدید، آمارهای ساختگی، توهین و نفرت، و خودستایی بی‌وقفه دربارهٔ به اصطلاح «دستاوردهایش».

جایزه صلح نوبل؟ لعنت!!
مایک اف. شاو دربارهٔ این «کالیگولا (امپراتور دیوانه روم) با شانه‌شدگی مو»:
«دارم وقایع جاری آمریکا را با ناباوری و اندوه مطلق تماشا می‌کنم. این‌که رنه نیکول گود توسط یک مأمور ICE از فاصلهٔ نزدیک با چند گلوله هدف قرار گرفت و بعد از آن مأمور خیلی راحت صحنه را ترک کرد، به‌خودی‌خود وحشتناک است، اما اینکه بعضی آمریکایی‌ها سعی می‌کنند از این عمل دفاع کنند، واقعاً غیرقابل‌باور است. بزرگ‌ترین تشویق‌کنندهٔ این رفتار خودِ ترامپ است که تلاش می‌کند بگوید مأموران تحت تهدید بوده‌اند، در حالی که فقط دیدن ویدیو نشان می‌دهد چنین چیزی صحت ندارد. می‌گویند مأمور زخمی شده بود، اما او کاملاً عادی از محل دور می‌شود، بدون هیچ عجله‌ای برای درمان. این یک قتل است، نه چیز دیگر. قتل، به ساده‌ترین شکل ممکن. و با توجه به واکنش‌ها، این یک قتل مورد تأیید دولت است، چیزی جز یک اعدام علنی.
مردم کی از تاریخ درس می‌گیرند؟

وقتی نیروهای شبه‌نظامی مسلح را برای انجام کار پلیس به خیابان می‌آورید، این دیکتاتوری است. وقتی به آن‌ها اجازه می‌دهید بدون پاسخ‌گویی بکشند، این دیکتاتوری است. وقتی رهبران مخالف ایالتی را تهدید به زندان می‌کنید، این دیکتاتوری است. وقتی رسانهٔ آزاد را خفه می‌کنید، این دیکتاتوری است. وقتی قانون اساسی کشورتان را زیر پا می‌گذارید، این دیکتاتوری است. او قبل از انتخاب‌شدنش دقیقاً گفت چه می‌خواهد بکند، گفت دیگر انتخاباتی نمی‌خواهد و می‌خواهد بدون توجه به محدودیت دوره‌ها، برای همیشه در رأس قدرت بماند.

آمریکا دیگر سرزمین آزادی نیست. کشورهایی که زمانی با آن‌ها دشمن بودید، مثل چین و روسیه، حالا آزادی‌های بیشتری از شما دارند و هر روز که می‌گذرد، شما بیشتر شبیه کرهٔ شمالی می‌شوید و دارید اجازه می‌دهید این اتفاق درست جلوی چشم‌تان بیفتد. بریتانیا هم هشدار بگیرد، مراقب کسانی باشید که دنبال قدرت‌اند و ببینید با چه کسانی گرم می‌گیرند.»

و این هم حرف‌های یک مرد از استرالیا، که من صددرصد با او موافقم:
«به‌عنوان یک استرالیایی، از این‌که دنیا هر بار نفسش را حبس می‌کند وقتی این احمق پُف‌کردهٔ پرحرف دهان زشتش را باز می‌کند، به ستوه آمده‌ام. از بیرون، ماجرا این‌طور به نظر می‌رسد: آمریکا مردی را انتخاب کرده که مثل یک خودبزرگ‌بین حرف می‌زند و رفتار می‌کند و بقیهٔ سیاره قرار است فقط امیدوار باشد او کاملاً عقلش را از دست نمی‌دهد و همهٔ ما را به فاجعه نمی‌کشاند.

می‌خواهی گرینلند را بدزدی. به کوبا می‌گویی «قبل از این‌که دیر شود معامله کن». دربارهٔ بمباران یا حمله به مکزیک حرف می‌زنی. دربارهٔ ربودن رهبران و بالا کشیدن نفت ونزوئلا صحبت می‌کنی. دربارهٔ الحاق کانادا شوخی می‌کنی، انگار پارکینگ یک مرکز خرید است.
می‌فهمی این حرف‌ها برای بقیهٔ دنیا چقدر دیوانه‌وار است؟

این قلدری نیست. این استراتژی نیست. این یک پیرمردِ به‌شدت بی‌ثبات است که مثل کسی که در مونوپولی می‌بازد، صفحهٔ بازی را برمی‌گرداند. این رفتار عادی نیست. این رهبری نیست. این قدرت نیست. این یک بحران بین‌المللیِ متحرک و سخنگو است.
آمریکایی‌ها، اینجا است که مسوولیت به شما برمی‌گردد، نه فقط MAGA (آمریکا را دوباره بزرگ کنیم) نه فقط رأی‌دهندگانش، همهٔ شما. وقتی رییس‌جمهور آمریکا مثل یک رییس مافیا اولتیماتوم می‌دهد، بقیهٔ دنیا رأیی ندارد، فقط پیامدها را می‌گیرد. نمی‌توانید بگویید «من بهش رأی ندادم». این شاید سر میز شام جواب بدهد، اما وقتی قدرت‌های هسته‌ای این سیرک را می‌بینند و خطوط سرخ شان را دوباره حساب می‌کنند، جواب نمی‌دهد. این سیستم شما است. ریاست‌جمهوری شما است. مسوولیت شما است. از بیرون، آمریکا فتیله را روشن کرده و رفته، و بقیهٔ دنیا کنار بمب ایستاده‌اند.

بیایید رک باشیم: این مرد نزدیک به ۸۰ سال دارد، نحیف است، آشکارا در حال افول است. او نابغهٔ شطرنج‌باز نیست، در انتهای عمرش است و طوری رفتار می‌کند که انگار بعد از او هیچ چیز مهم نیست. این خطرناک‌ترین نوع رهبر است: مردی که چیزی برای از دست دادن ندارد و ایگویی که دایماً نیاز به تغذیه دارد.
چرا بقیهٔ دنیا باید هزینه‌اش را بدهد؟

این دیگر چپ و راست نیست، مسالهٔ عقل سلیم است. این دربارهٔ متوقف‌کردن یک روان‌پریش قبل از انجام کاری غیرقابل‌بازگشت است. چون وقتی جنگ شروع شود، دکمهٔ ریست (دکمهٔ تنظیم مجدد) وجود ندارد. پس بله، این مسوولیت آمریکا است. استیضاحش کنید. برکنارش کنید. مهارش کنید. هر کاری سیستم‌تان اجازه می‌دهد انجام دهید، اما سریع. چون بقیهٔ ما فقط می‌خواهیم زندگی‌مان را بکنیم و یک روز صبح بیدار نشویم و بفهمیم جنگ جهانی سوم شروع شده چون یک پیرمرد افسارگسیخته می‌خواست برای آخرین بار احساس قدرت کند. این دیگر خنده‌دار نیست. قابل تحمل نیست. این دیوانه را مهار کنید قبل از این‌که همه‌چیز را برای همه خراب کند.»

شخصاً اگر دیگر هرگز پایم به آمریکا نرسد، اصلاً برایم مهم نیست. سال گذشته به گروه The Godfathers (پدرخوانده‌ها) پیشنهاد ۶ هفته اجرای زنده در آمریکا و کانادا شد، بودجه منطقی بود اما فشرده، و در نهایت فهمیدیم بی‌فایده است. ممکن بود هزاران پول بدهیم برای ویزا، مجوز کار، پرواز و… و بعد به‌خاطر چند پست علیه این مریض لعنتی، بازداشت شویم و با بدهی برگردیم. حیف، چون قبلاً عاشق اجرا برای یانکی‌ها بودم. به هر حال، ما به آمریکا نیاز نداریم، خوشحالم گروه در کشورهای نسبتاً متمدن دیگر دنیا حسابی در تور است. من آزادی بیانم را عمیقاً ارزشمند می‌دانم و هیچ‌چیز جلوی گفتن حق و محکوم‌کردن باطل را نمی‌گیرد.

جمع‌بندی:
به جهنم ترامپ، هر آن‌چه نمایندگی می‌کند، و هر کسی، هر جا که از او حمایت می‌کند، در برابرش تعظیم می‌کند و او را ممکن می‌سازد.
سرگذشت ندیمه یک هشدار است، نه یک دفترچه راهنما!! کمربندهایتان را ببندید، سیاره زمین، مسیر بسیار ناهمواری در پیش خواهد بود!!

The Godfathers
جنوری ۲۰۲۶
مترجم: م. نوری